Gorter gaat tot het randje
Al in zijn eerste oefenwedstrijd voor NAC stond Donny Gorter, net negentien jaar, op om een penalty te nemen. En raak te schieten. Drie dagen later stond hij weer klaar, maar stond de vaste strafschopnemer Patrick Zwaanswijk in het veld om de klus te klaren. Zijn inzet strandde op de doelman. "Achteraf denk je: misschien had ik hem zelf wel binnen geschoten. Maar goed, je kunt altijd een penalty missen.".
Je zou bijna denken dat hij hondsbrutaal is. Tegen de volwassen profs van FC Brussels beet hij fel van zich af en stond aan de basis van een opstootje. "Ze zeggen wel eens dat mensen die buiten het veld rustig zijn, binnen de lijnen veranderen. Ik wil gewoon graag winnen en ga meestal tot het randje." Buiten het veld lijkt Gorter inderdaad een rustige, volwassen prof. Uitgaan doet hij zelden, alcohol drinken ('past niet bij een topsporter') al helemaal niet. Heeft hij dan zijn puberteit niet gemist? "Nee. Voetballen is mijn jeugd. Daar ben ik de hele dag mee bezig en voor mij is dat zo prima." De topsportmentaliteit kreeg hij van kindsaf aan mee. De naam Gorter roept bij voetballiefhebbers beelden op van die langharige, elegante regisseur op het middenveld. Die vooral herinnerd zal worden vanwege een incident met PSV-voetballer Bjorn van der Doelen."Het vingertje, ja, dan zegt iedereen Edwin Gorter", weet ook zoon Donny."Niet leuk voor mijn vader, want het was zijn beste jaar als voetballer. Tegenwoordig zijn er mensen die slaan, spugen of bijten en daar wordt bijna niets van gezegd. Als ik iets doe in het veld, wordt ook meteen door bijvoorbeeld het publiek geroepen dat ik een echte Gorter ben. Maar ik hoop ooit zijn niveau te halen. Het zou nog mooier zijn als mensen zeggen dat ik beter ben dan hij."Thuis aan de keukentafel, tweehonderd meter over de grens bij Schijf, kwam hij met zijn zaakwaarnemer/vader ook tot de conclusie dat het beter was om verhuurd te worden. Vier jaar geleden had hij NAC verlaten voor de jeugdopleiding van PSV. Daar strandde de opmars van de jeugdinternational de laatste twee seizoenen in het beloftenteam. "Met topspelers als Cocu, Väyrynen en Simons voor je weet je dat het moeilijk wordt. Misschien was het eerste elftal nog een stapje te hoog." Hij kon kiezen tussen of nog een jaar in het tweede, of zijn contract verlengen en verhuurd worden. Het werd het laatste. "Kijk naar Aissati, die deed bij Twente veel ervaring op. Ik heb nog veel met hem in de jeugd gevoetbald."De huurling moet nu, met rugnummer 24, de strijd aangaan met Sander van Gessel of Ronnie Stam. "Ik ben ooit begonnen op 10 en dat is voor mijn gevoel nog steeds de beste optie. Maar al sta ik linksback of rechtsbuiten, het belangrijkste is dat ik speel." En dan wellicht aan het eind van het seizoen nog naar Peking. "Het is in elk geval een reëel doel, als je een goed jaar hebt."
Je zou bijna denken dat hij hondsbrutaal is. Tegen de volwassen profs van FC Brussels beet hij fel van zich af en stond aan de basis van een opstootje. "Ze zeggen wel eens dat mensen die buiten het veld rustig zijn, binnen de lijnen veranderen. Ik wil gewoon graag winnen en ga meestal tot het randje." Buiten het veld lijkt Gorter inderdaad een rustige, volwassen prof. Uitgaan doet hij zelden, alcohol drinken ('past niet bij een topsporter') al helemaal niet. Heeft hij dan zijn puberteit niet gemist? "Nee. Voetballen is mijn jeugd. Daar ben ik de hele dag mee bezig en voor mij is dat zo prima." De topsportmentaliteit kreeg hij van kindsaf aan mee. De naam Gorter roept bij voetballiefhebbers beelden op van die langharige, elegante regisseur op het middenveld. Die vooral herinnerd zal worden vanwege een incident met PSV-voetballer Bjorn van der Doelen."Het vingertje, ja, dan zegt iedereen Edwin Gorter", weet ook zoon Donny."Niet leuk voor mijn vader, want het was zijn beste jaar als voetballer. Tegenwoordig zijn er mensen die slaan, spugen of bijten en daar wordt bijna niets van gezegd. Als ik iets doe in het veld, wordt ook meteen door bijvoorbeeld het publiek geroepen dat ik een echte Gorter ben. Maar ik hoop ooit zijn niveau te halen. Het zou nog mooier zijn als mensen zeggen dat ik beter ben dan hij."Thuis aan de keukentafel, tweehonderd meter over de grens bij Schijf, kwam hij met zijn zaakwaarnemer/vader ook tot de conclusie dat het beter was om verhuurd te worden. Vier jaar geleden had hij NAC verlaten voor de jeugdopleiding van PSV. Daar strandde de opmars van de jeugdinternational de laatste twee seizoenen in het beloftenteam. "Met topspelers als Cocu, Väyrynen en Simons voor je weet je dat het moeilijk wordt. Misschien was het eerste elftal nog een stapje te hoog." Hij kon kiezen tussen of nog een jaar in het tweede, of zijn contract verlengen en verhuurd worden. Het werd het laatste. "Kijk naar Aissati, die deed bij Twente veel ervaring op. Ik heb nog veel met hem in de jeugd gevoetbald."De huurling moet nu, met rugnummer 24, de strijd aangaan met Sander van Gessel of Ronnie Stam. "Ik ben ooit begonnen op 10 en dat is voor mijn gevoel nog steeds de beste optie. Maar al sta ik linksback of rechtsbuiten, het belangrijkste is dat ik speel." En dan wellicht aan het eind van het seizoen nog naar Peking. "Het is in elk geval een reëel doel, als je een goed jaar hebt."
Bron: BN De Stem
subscribe
1 opmerking:
De Aissati van NAC Breda. Ik ben beneuwd wat hij er morgenavond van bakt. Ik ga er eens goed voor zitten.
Een reactie posten